ไม่เFคย เอ่ยC/Eถ้อยคำที่อ่อนAmหวาน

รักBbกัน มองCตากันก็เหมือนFจะเข้าใจ

คิดว่Fา ไม่จำC/Eเป็นสักเท่าAmไหร่

ถ้าหัวBbใจ เราCต่างก็รู้ดี F

ไม่ค่Fอย ทำอC/Eะไรให้ซาบAmซึ้ง

ทั้งBbที่ แคร์Cแต่กับนึกถึงFคนสุดท้าย

คิดFว่า มันก็C/Eคงไม่เป็นAmอะไร

พรุ่งนี้ Bb มีโอCกาสค่อยFบอก

* (จน)(แต่)วันนี้ที่Cหันไปแล้วไม่มีเธอC#dimข้างฉัน

เมื่อนึกDmแล้วมันก็เสียCดายทุกที G

ทำไมฉันGmไม่พูดอะไรตอนนั้นให้ดีกCว่านี้

** มันเลยติดFอยู่ที่ประโยC/Eคสุดท้ายDm C

ที่มัBbนน่าจะเป็นAmคำว่าฉัGmนรักเธอ C

เสียFดายที่ไม่ทันC/Eได้บอก Dm

ว่ารักCเธอเสมอBb.. Bbmเธอน่าจะได้รู้

ทั้งFที่ มีโอC/Eกาสตั้งมากAmมาย

ชิดBbใกล้ จนCบางทีก็ลืมFเสียอย่างนั้น

รักFเอย ความรู้C/EสึกของเธอAmกับฉัน

หวังBbว่า สักCวันคงได้บFอก

* (จน)(แต่)วันนี้ที่Cหันไปแล้วไม่มีเธอC#dimข้างฉัน

เมื่อนึกDmแล้วมันก็เสียCดายทุกที G

ทำไมฉันGmไม่พูดอะไรตอนนั้นให้ดีกCว่านี้

** มันเลยติดFอยู่ที่ประโยC/Eคสุดท้ายDm C

ที่มัBbนน่าจะเป็นAmคำว่าฉัGmนรักเธอ C

เสียFดายที่ไม่ทันC/Eได้บอก Dm

ว่ารักCเธอเสมอBb.. Bbmเธอน่าจะได้รู้

เสียFดายที่ไม่ทันC/Eได้บอกDm..

ว่ารักเธอเสมอ Bb

** มันเลยติดFอยู่ที่ประโยC/Eคสุดท้ายDm C

ที่มัBbนน่าจะเป็นAmคำว่าฉัGmนรักเธอ C

เสียFดายที่ไม่ทันC/Eได้บอก Dm

ว่ารักCเธอเสมอBb.. Bbmเธอน่าจะได้รู้